ساختمانهای بلند زیادی منتظر من هستند تا یک روز از بالاشون بپرم و بپکم.

گورهای خالی و آفتاب خورده زیادی هستند تا یک روز توشون آروم بگیرم.

چشمهایی اما ندارم که یک روز بعد از یک پیاده روی طولانی روی پیاده روهای جدید و پریدن از یک

ساختمان بلند و خوابیدن تو گور خالی ُ حتی برام نگران بشن و کمی خیس.

پی نوشت:پس تا پیدا شدن چشمهای نگران صبر می کنم .